221-р сар2019

Эзнээ хүлээсэн байшин

Эзнээ хүлээсэн байшин Газрын болон үл хөдлөх хөрөнгийн зуучлагч Аорон Хакэрийн ажлийн газрын үүдэнд Нью-Йоркийн дугаартай нэгэн машин ирж зогслоо. Аорон энэ машины эзнийг эндхийх биш гэдгийг, машиных нь дугаарын шар хүрээг ч харалгүй мэдэж байлаа. Улиас моддоор сүүдэрлэгдсэн Ивү Корнерсийн нэгэн гудамжинд ирж зогссон, энэ улаан өнгийн Кавриолеттэй ижил машин хавь ойрд үгүй билээ. Тэр эр машинаасаа бууж ирэхэд Аорон, ажлийн өрөөндөх цорын ганц бичгийн ширээний ард мөрөөдөлдөө автан бохь зажилан суугаа хүүхнийг Салли хэмээн дуудав. Бичгийн машин дээрээ ном тавиад уйтгарлан суусан хүүхэн за ноён Хакер гэж хариу өчлөө. Үйлчлүүлэгч ирж байх шиг байна, бид ямар нэг зүйл хийх хэрэгтэй биш үү гэж , гуйсан маягтай асуухад, одоохон ноён Хакэр гээд нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулан, өнөөх номоо хойш тавиад нэг хоосон цаас аваад бичгийн машиндаа хийж,” Тэгээд юу бичих вэ гэж асуув. Хамаагүй ээ- хамаагүй ! гэж Аорон хяламхийв. Баруун гартаа сонин хуйлж барьсан тэр эр шилэн хаалганд дөхөж ирэх нь үнэхээр л үйлчлүүлэгч мөн ажээ . Аорон, түүнийг биеэр том хүн байна гэж харж байтал, угтаа мань хүн зүгээр л нэг бүдүүн эр байв. Тэрээр маш хөнгөн материалаар хийсэн их чанартай өнгө даруу хүрэм өмсжээ. Харин түүний суган доогуур дугуйран харласныг харахад, хөлрөх гэж урсгадаг нөхөр аж. Тэр эр ойролцоогоор тавь эргэм настай, буржгар хар үстэй, нүүр нь халуунд улайсан байв, харин жартгар нүд нь хурц хүйтэн харцтай юм. Тэрээр хаалгаар орж ирүүтээ, бичгийн машины товчлуур дуугарах зүгрүү нүдний булангаар хараад, дараа нь Аороныг үзээд толгой мэхийв. Эрхэм Хакэр ? За ноёнтоон, таньд би юугаар туслах вэ? гээд Аорон инээмсэглэв Бүдүүн эр хуйлж барьсан сонингоо савчин “Би таны нэрийг Рубрукын үл хөдлөх хөрөнгийн худалдааны зараас олсон юм” Тийм ээ, бид долоо хоног бүр сонинд зар тавьдаг юм, заримдаа “Цаг үе” сэтгүүлд ч гаргадаг. Том хотод амьдардаг маш олон хүн манайх шиг ийм хотыг сонирходог шүү дээ. Бүдүүн эр өөрийгөө Ватэрбари гэж танилцуулаад алчуур гаргаж нүүрээ арчив. “Халуун байна шүү” Тиймээ дэндүү халуун байна, уг нь манай энд ингэж их халдаггүй л юм, хажуухандаа нууртай болохоор зундаа дунджаар целсийн 25 хэмийн л халуун болдог, тиймээ Салли? Хүүхэн үүнийг сонсох ч завгүй ажиллаж байв. За за, та суухгүй юу ноён Ватэрбари ? Баярлалаа. Бүдүүн эр заасан сандал дээр суугаад уртаар амьсгаа авав. Би энд ирэхээсээ өмнө ойр орчимоор явж юун түрүүн эхлээд эргэн тойрноо харж авахыг хүссэн юм, жижигхэн тааламжтай хот байна. “Тийм шүү, бидэнд бас таалагддаг юм. Тамхи татах уу?” гээд Хакэр ширээн дээрх навчин тамхины жижиг хайрцагыг онгойлгов. “ Үгүй дээ баярлалаа, Эрхэм Хакэр би жаахан яаруухан явж байна. Одоо шууд ингээд ажил хэрэгтээ орвол ямар вэ ? “Тэгэлгүй яахав ноён Ватэрбари.” Тэрээр бичгийн машин товших зүгрүү хөмсөг атрилдуулан харж, Салли ? “ За ноён Хакэр” Та наад нэг юмаа товшихоо болиод өгөхгүй юу ? Одоохон ноён Хакэр. Бүсгүй бичгийн машинаар хамаа намаагүй бичсэн утга учиргүй үсгийн цуглуулгаруугаа гөлрөн суулаа. За ноён Ватэрбари таны сонирхолыг татсан ямар нэг онцгой газар байгаа юм уу гэж Аорон асуув. “ Хэрвээ та үнэхээр мэдэхийг хүсэж байгаа бол, тийм гэмээр байна. Энэ бол хотын захад орших хуучин байшингийн яг эсрэг талд байгаа нэгэн байшин юм. Яг юун байшин гэдгийг нь сайн мэдэхгүй юм, хоосон бололтой юм билээ. “Сэрүүн байшин” гэж Аорон хэлээд. Магадгүй миний бодосноос өөр ч байж мэдэх юм, тэр байшин чинь баганатай байна уу. -Тиймээ мөн байна, Миний санаж байгаагаар худалдана гэсэн самбар өлгөөтэй байсан шиг санагдах юм, гэхдээ би сайн итгэлтэй биш байна, энэ талаар та мэдэх үү ? Аорон толгой сэгсрэн шүүрс алдаад, “Тиймээ тийм, таны зөв” гэж хэлээд хавтсалсан баримт бичгээ дэлгэж бичгийн машинаар цохсон нэгэн хуудас гаргаж ирээд, Удаан хугацааны туршид хэн ч үүнийг асуугаагүй шүү, бүр ганц ч хүн асуугаагүй. -Яагаад хэн ч асуудгүй билээ ? -Та өөрөө уншаад үзэлдээ гээд Аорон түүнд бичгийг өгөв. Бүдүүн эр бичгийг авч үзэхэд. Эртний сэргэн мандалын үеийн байшин, 8 өрөөтэй, 2 угаалгын өрөө, автомат тосон халаагууртай, цэвэрхэн засаж янзалсан мод буттай, дэлгүүр болон сургуульд ойр Үнэ 75000 доллар гэсэн байв. -Та үүнийг сонирхосон хэвээр л байна уу ? Бүдүүн эр нэг л тайван бус сандал дээрээ займчиж “ Яагаад болохгүй гэж , ямар нэг болохгүй буруу зүйл байгаа юм уу ? Аорон толгойгоо маажин, Үгүй ээ яахав дээ ноён Ватэрбари, хэрвээ таны санаанд манай хот үнэхээр таалагдаад , энд үлдэхийг хүсэж байвал, би таньд яг таарах өчнөөн олон байшин санал болгож болно шүү. -Байзаарай, энэ чинь юу гэсэн үг билээ, би таньд энэ хуучны байшинг гэж тодорхой хэлсэн биздээ, та тэгээд үүнийг худалдах юм уу үгүй юу ? гэж бүдүүн гэнэт хачин муухай ааш гарган асуув. Аорон ээрч мууран, тиймээ тийм би зарна гэж таньд хэлсэн шүү дээ, эрхэм хүн гуай, энэ байшинг зарчихаад нэрийг нь дарчихвал надад ч гэсэн амар байхсан, гэхдээ сүүлийн таван жил энэ байшингийн баримт над дээр байсаар байна, өдийг хүртэл надад үүнийг зарчих аз таараагүй. -Та тэгээд үүгээрээ юу хэлэх гээд байгаа юм бэ дээ ? -Би юу гэх гээд байгаа юм бэ гэхээр, та ч бас үүнийг худалдаж авахгүй, ийм л байна. Үүнийг худалдах даалгаварыг би хөгшин Садие Гримэсээс хүлээн авсан юм, тэрнээс биш энүүний төлөө би ганц хуудас цаас ч гарздахгүй байх байсан. Ямар ч эргэлзээгүй шүү. -Би таныг ердөө ч ойлгосонгүй. -За тэгвэл таньд би тайлбарлаад өгье л дөө. Тэрээр хайрцагнаас ороомог навчин тамхи гаргаж ирээд хуруугаараа эргүүлэн имэрч , таван жилийн өмнө тэр хүүгээ нас эцсэлсний дараагаас энэ байшинг зарахаар шийдсэн . Ингээд энэ үүргийг надад даатгасан юм, гэхдээ би энэ даалгаварыг авахыг үнэхээр хүсээгүй ээ, тэр ч бүү хэл чадахгүй гэдгээ улаан нүүрэн дээр нь хэлсэн. Энэ байшин нь түүний зарахыг хүссэн үнэнд хэзээч хүрэхгүй нэг муу хуучин амбаар. Та надад итгээрэй, энэ байшин арван мянга ч хүрэхгүй үнэтэй. -Бүдүүн эрийн нүүр улайж, арван мянга ч хүрэхгүй гэнээ ? тэгээд 75000-р зарахыг хүсээд байгаа юм биздээ ? -Тиймээ, гэхдээ та надаас яагаад гэж битгий асуугаарай. Энэ байшин маш их хуучин, бусад байшингуудтай харьцуулах ч юм биш. Зүгээр л үеэ өнгөрөөсөн эд. Хуучирч муудахын эсрэг ямар ч арга хэрэглээгүй, хэдэн жилийн дараагаас дээрээсээ хөндлөн дамнуургууд нь унаж ирэх биз. Зоорь нь аль хэзээний усанд автчихсан, нэг давхарынхан нэг хэсэгт 20 сантиметр хэртэй хазайчихсан, эзэмшил газар нь гэхэд хүний гар хүрээгүй цэвэрлээгүй ой гэж болно. -Тэгээд яагаад ингэж өндөр үнээр зарах гээд байгаа юм бол ?. -Аорон мөрөө хавчин, үүнийг надаас асуугаад яахав дээ, магадгүй мөрөөдөл нь ч юм билүү. Хувьсгалын дараагаас энэ байшин гэр бүлийн эзэмшилд ирсэн юм билээ, шалтгаан нь энэ ч байж мэдэх юм. Бүдүүн эр бодол болон шал ширтэн суув.. Энэ ч муу байна шүү, маш муу байна гэж хэлээд толгойгоо өргөн Аороныг харж ямар нэг зүйл сансан юм шиг инээмсэглээд, гэлээ ч надад таалагдаж байна, юу гэж тайлбарлахаа би сайн мэдэхгүй нь, ямар ч байсан яг миний хайж явсан байшин мөн байна. -Би таныг юу гэж бодож байгааг ойлгож байна, жинхэнэ хуучны эд шүү, тэгээд арван мянгад багтаагаад авчихвал ч сайн наймаа болно доо. Гэхдээ 75000 гээд байдаг. Гэж хэлээд инээв. Гэхдээ би Садиег яагаад ингээд байгаагын шалтгааныг гадарлаж байна, мөнгө төгрөг гэхээр юм түүнд байхгүй, хүү нь амьд сэрүүндээ хотод ажил төрөл хийж хөдөлмөрөөрөө ээжийгээ тэжээж байсан юм. Тэгээд хүүгээ өнгөрсөнөөс хойш, байшингаа зарсан нь дээр юм гэж бодсон байх. Гэхдээ бас дасаж сурсан хуучин байшингаасаа амархан салахыг бодохгүй л байгаа, тийм болоод ч хэн нэгэн хүнд үүнийг худалдаж авах санаа төрөхөөргүй болтол өндөр үнэ хэлсэн биз. Харин таны санал түүний сэтгэлийг амраах байлгүй, гээд санаа зовсон маягтай толгой сэгсэрч, гайхалтай сонин хачинаар дүүрэн хорвоо ертөнц юмдаа, тийм ээ ? -Тийм шүү гээд Ватэрбари их л дөлгөөн хариу хэлээд босов. Эрхэм Хакэр би таньд нэг зүйл хэлье, би Гримэс авхайнд очих бодолтой байна, бас үнийн талаарч ярихыг оролдоё. -Ноён Ватэрбари та тэгэх хэрэггүй дээ, яг таван жилийн өмнөөс өдийг хүртэл би бас тэгэхийг оролдсон юм. -Гэхдээ огт танихгүй гадны хүн тэр талаар яривал яахыг хэн мэдэх билээ. -Аорон Хакэр гараа алдлан, магадгүй таны зөв ч биз,бид чинь гайхалтай хорвоо ертөнц дээр амьдарч байгаа хүмүүс, та санаагаа гүйцэлдүүлэх гэж ингэж оролдлоготой байгаа болохоор би ч бас таны талд чадах чинээгээрээ туслах болноо. -Сайн байна би тэгвэл одоо ингээд тийшээ явья... -Гайхалтай, гэхдээ би Садие Гримэс авхайд таныг очиж байгаа гэдгийг утсаар хэлсэн нь дээр байх.” Ватэрбари, машины хөдөлгөөн багатай замаар аярхан явж байна. Түүний Кабриолетт машины моторын дуу намуухан нүргэлэх учир гадаа жиргэх шувуудын дууг хүртэл сонсож болохоор байна, машины хамар дээр замын хажуугаар ургасан моддын сүүдэр эрээлжилэн тусна. Садие Гримэсийн байшин хүртэл ганц ч машин түүнтэй таарсангүй. Тэрээр байшингийн өмнө ирж зогсоход хэмхэрч унсан модон хашаа нь яг л, эмх замбараагүй эгнүүлэн барьсан хамгаалалтын хэрэм шиг харагдана. Хашаагаар нэг, зэрлэг ургамал, хээрийн өвс дүүрчээ. Бас байшингийн нүүрний өндөр багануудыг мөлхөө ургамал битүү хучсан байна. Тэрээр модон хаалганд бэхэлсэн товшлуураар хоёр ч удаа тогшиж чимээ өглөө. Хаалга онгойлгосон авгай, их л жижиг биетэй навтгар хүн аж. Түүний бууралтсан цагаан үс нь бага зэрэг ягаан туяатай, жижигхэн ээтгэр эрүүтэй, үрчлээтсэн нүүрнийхэн арьс унжсан харагдана. Хэдий их халуун байгаа ч, зузаан ноосон хүрэм өмсчээ. -Таныг Ватэрбари гэдэг үү? Аорон Хакэр таныг ирж яваа гэдгийг хэлсэн юм Бүдүүн эр инээмсэглэн тийм ээ би байна, таны бие сайн уу хатагтай Гримэс ? -Надад их таатай байна, та орохгүй юу ? -Гадаа ч мөн их халуун байнаа, хэмээн бүдүүн эр инээмсэглэв. За та орооч дээ, би хөргөгчинд хүйтэн жүржийн шүүс хийгээд тавьчихсан байгаа. Ноён Ватэрбари, харин та надтай наймаалцах гээд хэрэггүй шүү, би тиймэрхүү хүмүүсийг сонсохыг ч хүсдэггүй юм. -Тийм гэж мэдрэгдэж байна шүү гэж хэлээд, авгайг дагаж байшинд орлоо. Байшинд ороход харанхуй бас хүйтэн байлаа. Цонхны хаалтаа буулгасан байх бөгөөд ямарч гэрэл нэвчих завсаргүй ажээ. Хуучирсан хүнд тавилгатай, хананд өлгөсөн зүйлс нь ямар ч эмх цэгцгүй, энэ өрөөний ганц өнгө оруулж байгаа зүйл нь хүйтэн шалан дээр дэвссэн хивс л байв. Настай авгай шууд явсаар түшлэгтэй савлуур сандал дээр суугаад атрилдсан гараа тэнийлгэх гэж их л хүч гаргаад, ямар ч юм ярилгүй хэсэг байснаа, За ноён Ватэрбари хэрвээ та ямар нэг зүйл хэлэхийг хүсэж байгаа бол одоо ингээд эхэлсэн нь дээр биздээ. Бүдүүн эр эв хавгүйхэн, -Хатагтай Гримэс, саяхан би таны үл хөдлөх хөрөнгийн зуучлагчтай ярилцаад... -Тэрийг чинь би мэдэж байна аа, гээд яриаг нь таслан, Аорон бол ухаан муутай тэнэг амьтан, тийм болоод ч таныг нааш нь миний бодлыг өөрчлүүлэх гэж явуулаа биздээ, гэхдээ миний нас хэтэрхий өндөр болсон болохоор тэр талаар яримааргүй байна шүү ноён Ватэрбари. -Би .. би ер нь таныг, миний тухай юу гэж бодож байгааг мэдэхгүй юм. Хатагтай Гримэс би таньтай зүгээр л, жаахан ярилцах гэж ирсэн юм. Авгай гэдрэг налан суугаад, дүүжин сандлаа хөдөлгөн, та ярих гэснээ зовох зүйлгүй чөлөөтэй ярьж болноо. -За, ... гээд бүдүүн эр нүүрээ алчуураар арчаад, алчуураа буцааж хийхдээ хайш яашхан хагасыг нь унжуулан хармаандаа шургуулав. Хатагтай Гримэс би таньд өөрийнхөө тухай бага зэрэг танилцуулья. Би бол худалдаачин хүн, олон жил ажилласаны эцэст бага зэрэг хөрөнгө хуримтлуулж авсан юм. Харин одоо би нэг тайван газар амар жимэр амьдармаар байна. Ивү Корнерс надад их таалагдсан юм. Хэдэн жилийн өмнө би Албанируу явж байхдаа энүүгээр дайраад гарсан , тэр үед л би өөрөө өөртөө энд л ирж амьдрах юм шүү гэж хэлж байлаа -Тэгээд ? -Тэгээд өнөөдөр би хотоор явж байгаад танай энэ байшинг хараад , яг л миний хайж явсан байшин мөн байсанд их сэтгэл хөдөллөө. -Надад ч бас маш их таалагддаг юм. Тийм ч учраас би тохирсон үнэ санал болгоод байгаа юм шүү дээ ноён Ватэрбари. Ватэрбарийн нүд гялтганан, тохирсон үнэ гэнээ ? Гэхдээ хатагтай Гримэс, та мэдэж байгаа, өнөө цагт иймэрхүү байшин нэг их ... -Больж үз, би таньд өмнө нь хэлсэн шүү дээ, энэ талаар бид ярих хэрэггүй гэж бодож байна, хэрвээ та энэ үнийг төлж чадахгүй л юм бол таньтай энд суугаад өдөржин дэмий чалчих хүсэл надад алга. -Гэхдээ хатагтай Гримэс та... -Баяртай ноён Ватэрбари ! гээд авгай бослоо. Энэ нь түүнийг ч бас дуурайн босохыг сануулсан мэт байлаа. Гэвч тэр боссонгүй, “ жаахан хүлээгээрэй хатагтай Гримэс, ганц хором хүлээхгүй юу, миний хэлж байгаа зүйл солиотой сонсогдох байх л даа, гэхдээ би таны энэ хүсээд байгаа мөнгийг төлье, би зөвшөөрч байна. Авгай түүнийг хэсэг зуур хөдөлгөөнгүй ширтлээ. Та маш сайн бодож үзсэн биз ноён Ватэрбари ? -Тэгсээн би сайн бодсон, мөнгө ч над хангалттай бий. Хэрвээ та хүссэн зүйлээ авах гэж яарч байгаа бол, би түүнийг чинь өгье . Настай авгай нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулан -Жүржийн Шүүс ч одоо хөрч болоо биз, би таньд шилэн аяга аваад ирье, тэгээд би таньд энэ байшингийн талаар ярьж өгнө өө. Түүнийг том шилэн аяга барьсаар буцаж ирэхэд, бүдүүн эр духныхаа хөлсийг арчиж суув. Шар өнгөтэй, шүд хага ташим хүйтэн шингэнийг аяганд халин мэлтэн дүүргэж өгөв. Настан авгай сандалдаа буцаж тухлан суугаад, энэ байшин 1802 оноос манай гэр бүлийн өмч болж ирсэн юм, ойролцоогоор үүнээс 50 жилийн өмнө баригдсан гэдэг. Миний хүү Михаилаас бусад бүх гэр бүлийн гишүүд дээд давхарын унталгын өрөөнд мэндэлцгээсэн юм. Харин энэ уламжлалыг эвдсэн ганц хүн нь би, тэгэхэд миний толгойд эмнэлэгт төрнө гэхээс өөр зүйл бодогдоогүй юм, гэж ярихдаа нүд нь гялалзаж байлаа. Би энэ байшинг Ивү Корнерсийн бусад чанар сайтай байшинтай харьцуулах арга үгүй гэдгийг мэдэж байна. Михаилыг төрүүлчихээд гэртээ гарч ирэхэд, доод зоорины өрөө усанд автчихсан байсан, түүнээс хойш нэг ч удаа хуурай байхыг үзсэнгүй. Аороны бодож байгаа хорхой шавьжийг л би ямартай ч өдий хүртэл хараагүй. Тэгээд ч би энэ байшиндаа хайртай, та ойлгож байна уу ? -Тэгэлгүй яахав гэж, Ватэрбари хариу өчив. -Михаилыг есөн настай байхад аав нь өнгөрсөн юм. Тэр үед бидэнд маш хэцүү байж билээ, би гэрийнхээ ойр ажиллах болсон, харин миний аав надад тэтгэвэрийнхээ хэдийг цуглуулж үлдээснээр, одоо ч гэсэн би түүгээр нь яаж ийгээд амьдарлаа болгоод байгаа юм, их биш ч болж л байна. Михаил аавыгаа их үгүйлдэг, магадгүй миний санаж үгүйлж байснаас ч илүү байсан болов уу. Цаг хугацаа өнгөрөх тусам, түүний ганц хэлдэг үг нь их л зэвүүцэнгүйгээр, “бурхан гээд байгаа биз” гэдэг байсан. Бүдүүн эр яриаг их л шимтэн сонсож, аяархан шогширлоо. -Ахлах ангиа төгсөж шалгалтаа өгчихөөд, тэр маань надаас зөрсөөр байгаад Ивү Корнерсоос явж хот орсон. Тэр минь яг бусад залуусын адил өөрийнхөөрөө зүтгэдэг байсан, ямарч зорилго үгүй байсандаа ч хамаагүй. Анх хотод очоод түүнийгээ яаж амьдарч байсныг би мэдэхгүй ээ. Гэхдээ л хүү маань үргэлж надад мөнгө явуулж байсан болохоор, ямарч байсан ажил нь амжилттай байсан байх. Түүний нүд их л гунигтай болж “ хүү маань ёсөн жилийн туршид ганц ч удаа ирээгүй “ гэхэд. -Бүдүүн эр “Өө, өө” гэж их өрөвдөнгүй дуугарав. -Тиймээ, гэхдээ л хүү минь нэг л өдөр ямар нэг хэцүү асуудал тулгарсан байдалтай буцаж ирсэн нь, олон жил түүнийгээ хүлээж байснаас ч илүү надад хэцүү байсан юм. -Хөөх ? -Тэр асуудал нь хэр их хэцүү болохыг би төсөөлөх ч үгүй байлаа. Шөнө дундын үед, миний бодож санаж байснаас шал өөр, их тураж ядарсан амьтан гэнэт л хүрээд ирсэн. Ямар ч ачаа бараагүй, зөвхөн хар өнгөтэй ганц гар цүнхтэй л байсан. Би, тэр цүнхнээс нь барих гэхэд, намайг бараг л цохиод авсан даа. Намайг шүү дээ, есийн есөн жил уулзаагүй хайртай ээжийгээ. Тэгээд л би хүүгээ, шууд унтлагныхан өрөөнд хүргэж өгсөн, яг л бага байхад нь яаж оронд нь аваачиж хэвтүүлдэг байсан шиг. Тэр шөнө би түүний уйлахыг бүхэл шөнжингөө сонссон юм. Маргааш өдөр нь хүү маань намайг, хэсэг зуур гадуур яв гэлээ. Хүү маань ямар нэг зүйл хийх хэрэгтэй байна гэсэн, харин юу хийх гэж байгаагаа надад хэлээгүй. Оройхон гэртээ буцаж ирээд, би тэр жижиг цүнх байхгүй болсоныг анзаарсан юм гэхэд. Жүржтэй шилэн аягаа өөд нь барьсан бүдүүн эрийн нүд шилэн аяганы дээгүүр их л том болж харагдана, “ Энэ чинь юу гэсэн үг вэ ?” гэж асуув. -“Тэр үед би юу болоод байгааг мэдээгүй ээ, гэхдээ нэг их удалгүй бүх хэргийн учиг тайлагдсан юм. Даанч дэндүү хурдан учир нь олдсондоо. Тэр шөнө нэг хүн манайд ирсэн, харин яаж байшинд орсоныг нь ердөө ч мэдээгүй юм. Михаилын өрөөнөөс хүний дуу гарахыг сонсоод л, гадны хүн орж ирсэнийг анзаарсан . Би сэмхэн алхасаар хаалганыхана дэргэд ирээд яриаг нь сонсож, хүү минь ямар хэцүү асуудалтай байгааг олж мэдэх гэж оролдлоо. “Гэтэл хашгичих, сүрдүүлэх дуун гарч байснаа гэнэт”, гээд настай авгай дуугаа намсган мөрөө унжуулан сууснаа, “гэнэт буун дуу гарсан”. Тэр даруй би өрөөнд орж ирэхэд, унтлаганы өрөөний цонх дэлгэгдчихсэн, үл таних хүн аль хэзээний алга болсон байлаа. Харин Михаил шалан дээр хэвтэж байсан,-- тэр амьсгал хураачихсан байсан”. Сандал чихарч сонсогдлоо. -“Энэ бүхэн таван жилийн өмнө болж өнгөрсөн, бүхэл бүтэн таван жил өнгөрлөө. Хэсэг хугацааны дараа би цагдаа нараас юу болсоныг бүгдийг нь сонсож мэдсэн юм. Михаил бас өнөөх үл таних хүн хамтдаа, нилээд том дээрэм хийсэн байж. Өчнөөн мянган доллар хулгайлаад Михаил тэр мөнгийг нь аваад зугтаасан байна. Гэхдээ тэр, бүгдийг нь өөрөө авахыг хүсэж байж, тэгээд л бүх мөнгөө энэ байшин дотор нуусан хэрэг. Харин тэр мөнгө энэ байшингийн яг хаана байгааг би одоо ч мэдэхгүй . Дараа нь өнөөх үл таних хүн өөрийнхөө хувийг авах гэж хүү дээр маань ирсэн байна. Тэгээд бүх мөнгө алга болсоныг мэдээд хүүг минь алсан”, гэж хэлээд харцаа дээшлүүлэн, “тийм учраас л би энэ байшингаа 75000 доллараар худалдахаар зар өгсөн юм. Миний хүүг алсан алуурчин хэзээ нэгэн цагт энд иргэж ирээд ямар ч үнээр хамаагүй энэ байшинг худалдаж авна гэдгийг би мэдэж байсан юм. Тэр цүнх энд хаа нэгтэй байгааг зөвхөн тэр хүн бид хоёр л мэднэ. Харин би, над шиг хөгшин авгай дээр ирээд маш их мөнгө төлөх хүнийг хүлээхээс өөр юу ч хийж чадахгүй байлаа”. Гэж хэлээд сандлаа аяархан савлууллаа. Ватэрбари, хоосолсон шилэн аягаа ширээн дээр тавиад, уруулаа тамшаалан долоов. Гэнэт түүний нүд бүрэлзэн өөрийн мэдэлгүй толгой нь дайвалзан хөдлөв. -Пөөх хэмээн бүдүүн эр дуу алдав. Түүний аманд ер бусын гашуун зүйл амтагдаж байлаа.

Цахим Өртөө Сүлжээнд элсэх

  • Өртөөний сүлжээнд элсэх

tsahim_urtuuХэрэв та Монгол Туургатны Цахим Өртөө Сүлжээнд элсэхийг хүсвэл: http://groups.google.com/group/tsahim-urtuu-suljee хаягаар зочилж маш хялбархан бүртгүүлж болно. Та Гүүгл суурьт энэхүү сүлжээнд имэйлээ бүртгүүлснээр манай сүлжээний гишүүн болно.

 

Image Temp

Энэ хуудас нь Цахим Өртөө сүлжээний нийт гишүүдийн хамтын бүтээл байх бөгөөд ажил хэргийн санал болгоныг вэбийн хамтлаг тухай бүр нь тусган энэ хуудсанд оруулж байх болно. Хамтран ажиллаж буй, ажиллахаар зэхэж буй таньд баярлалаа.

Newsletter